بيم آن نداشتم که روزی آسمان ترا از من بگيرد

بيم آن داشتم که تو روزی خود را از من بگيری

بيم آن داشتم که شب در وجود تو طوفان کند

خورشيد مهر ترا پنهان کند

و درخت اميدی را که من در تو کاشتم بر اندازد

من ميترسيدم و تو خود را از من گرفتی!!!!

کاش آن لحظه که تقديم تو شد هستی من

ميسپردم که مواظب باشی

جنس اين جام بلور است

پر از عشق و غرور

و من باز هم برگشتم، و همچنان برای تو مينويسم.برای تويی که هيچوقت معنی واقعی کلمه ها و جمله های در هم و بر هم منو نفهميدی و بعد از اين هم نخواهی فهميد.

باز هم آمدم تا يک مشت حرف و نقطه و سر کج را به اجبار کنار هم بنشانم تا با اصرار من حرفهای نگفته و خفه شده توی سينه ام را بيرون بريزند و من با اين بازی کلمه ها و حرفها سعی کنم خيلی چيز ها را بهت بگم.

نميدانم اين اصلاً اين حرفها چه مفهومی برات دارند.شايد گاهی اوقات قشنگ و شيرين و دلنشين و گاهی هم بد و زننده و يا به قول تو ناحق.

همسفر قديمی ميبينی روز های بی تو بودن هم مثل روز های با تو بودن چه زود ميگذرند!

شايد ديروز فکر ميکردم دليل سرعت زمان اين است که به بی تو بودن برسم، ولی حالا نميدانم زمان با کدام بهانه قابل باور اينقدر برای رفتن عجله دارد!

بی بهانه ياد گذشته ها ميکنم و احساس بغضی زننده و رنج آور که شايد بر حسب عادت همه آدمها که وقتی ياد گذشته ميکنن آزارشون ميده ، کنج گلوی من هم جا خوش ميکند.

روز های خوب کنار هم بودن و روز های بد کنار هم بودن ولی با هم نبودن!

از آن روز ها تا امروز فاصله زيادی نيست ولی انگار سالها ميگذرد.

تو ميگی من مقصرم من هم قبول کردم هميشه هم قبول داشتم ولی حالا با نبودنم ميخواهم همه بدی ها را جبران کنم.ميخواهم يک خط سياه روی همه خاطره های بد بکشم.

به من نگو بی معرفت !چون اگه بودم باز هم مثل هميشه بر ميگشتم و از اول همه چيز شروع ميشد.

نميخواهم ديگر دعوا کنيم، نميخواهم ديگر ازت بدم بياد، نميخواهم از دستت ناراحت بشم،ميخواهم هميشه دوستت داشته باشم همين.برای همين ميرم که هميشه دوستت داشته باشم.

با خود عهدی داشتم 

پيمان بسته بودم برای شاديت دلم را هميشه هديه بياورم و هرگز...

و عشق مرد!

به همين راحتی. به راحتی گفتنش.بيچاره عشق وقتی مرد خيلی جوان بود.همش 3 سالش بود.وقتی مرد گريه نکردم.هيچی نگفتم.تو هم گريه نکردی.تو هم هيچی نگفتی.

هيچکس از مردنش باخبر نشد. هيچکس سياه پوش نشد. هيچکس به خاطر مردنش گريه نکرد همانطور که هيچکس بخاطر به دنيا آمدنش خوشحال نشد و جشن تولد نگرفت.وقتی مرد آب از آب تکان نخورد.وقتی مرد يک جورايی همه چيز باهاش مرد و تمام شد.

چقدر حس ميکنم حرف نگفته برات داشتم که هيچوقت وقت نشد بزنم.وقتی عشقمون مرد درسته جوان بود ولی خيلی بزرگ بود.اینقدر بزرگ که هيچکس بودنش را باور نکرد.

 بی معرفت! ما که از با هم بودن دلمون به با هم حرف زدنمان خوش بود و به آن راضی بوديم .آن را هم دريغ کردی ؟عيب ندارد.

خيلی سخت بود باور کنم ميری.ولی این کار را کردم و سخت تر از اون این است که بهت بگم حالا که رفتی خدا به همراهت. ديگر برنگرد!

ديگر برنگرد چون ديگر چيزی ندارم که به پات بريزم. از دار دنيا يک دل داشتم که هزار بار شکستيش. دلم به همان تکه های شکسته اش هم خوش بود. اميد داشتم با يک بهار ديگر آن ريشه های خشک شده شايد دوباره جون بگيرند.ولی تو همان ريشه خشک شده را هم بيرون کشيدی.حالا ديگر نميخواهم عاشقت باشم چون ديگر نه دلش را دارم نه جرأتش را!

ديگر برنگرد چون ديگر ميخواهم داشتنت فقط يک آرزو باشه. فکر ميکنم وقتی من و تو ما نباشيم همديگر را بيشتر دوست داريم. مثل آن وقتهايی که نبوديم.دور بوديم.يادت مياد؟

فکر ميکنم يک آرزو تا وقتی يک آرزو است دوست داشتنی است ولی وقتی به حقيقت برسه ديگر داشتن و نداشتنش فرقی ندارد..پس ميخواهم هميشه يک آرزو باشی و يک آرزو بمانی.

خيالت راحت خاطره های بد را دور ريختم. تنها چيزی که منو ياد آنها مياندازد جای خالی يک دل گوشه سينه ام است که منو از همه چيز حتی از آرزو خالی ميکند.ولی عيبی ندارد همانطور که با رفتنت کنار آمدم به نبودن دلم هم عادت ميکنم.بهت گفته بودم من خيلی صبورم مگه نه؟ ولی تو هيچوقت باور نکردی.

هنوز هم حرفات تو گوشم است. عشقانه ترينهات هميشه سهم من بود.چقدر دلم ميخواست آنها را باور کنم.

يادت مياد ازم پرسيدی نميدانی دنيا بالاخره ترا خريد يا دارد ذره ذره ميخرد؟

دنيا ترا خيلی وقت پيش خريد وقتی که تو ديگر خودت نبودی. متأسفم ولی آن ديگر هيچوقت ترا به خودت پس نميده.

عمری گذشت و عشق تو از ياد من نرفت
دل ، همزباني از غم تو خوب تر نداشت
اين درد جانگداز زمن روی برنتافت
وين رنج دلنواز زمن دست برنداشت

تنها و نامراد در اين سال های سخت
من بودم و نوای دل بينوای من
دردا كه بعد از آن همه اميد و اشتياق
دير آشنا دل تو ، نشد آشنای من

از ياد تو كجا بگريزم كه بي گمان
تا وقت مرگ دست ندارد ز دامنم
با چشم دل به چهره خود مي كنم نگاه
كاين صورت مجسم رنج است يا منم ؟

امروز اين تويی كه به ياد گذشته ها
در چشم رنجديده من می كني نگاه
چشم گناهكار تو گويد كه ” آن زمان
نشناختم صفای تورا “ – آه ازين گناه !

امروز اين منم كه پريشان و دردمند
مي سوزم و ز عهد كهن ياد می كنم
فرسوده شانه های پر از داغ و درد را
نالان ز بار عشق تو آزاد مي كنم .

گاهی بخوان ز دفتر شعرم ترانه ای
بنگر كه غم به وادی مرگم كشانده است .
تنها مرا به ” تشنه طوفان “ من مبين
ای بس حديث تلخ كه ناگفته مانده است .

گفتم : ز سرنوشت بينديش و آسمان
گفتی : ” غمين مباش كه آن كور و اين كر است “ !
ديدی كه آسمان كر و سرنوشت كور
صدها هزار مرتبه از ما قوی تر است ؟

چقدر دلم يه خونه تکانی درست و حسابی ميخواهد. يک بشور و بساب حسابی.

ولی نميدانم کی نوبت اين خونه تکانی ميرسد.هيچ جای تقويمم هم چيزی از رسيدن بهار زندگيم ننوشته.

همه روز ها پر است از پاييز و زمستان. اصلاً کی گفته پاييز و زمستان قشنگ است؟ بخدا نيست.

آخه ديدن مردن برگ ها چه لذتی دارد؟ بايد تمام برگ های دلت بميرن و زمين بريزن و زير پای اين و اون له شوند تا بفهمی پاييز قشنگ نيست.

بايد آرزوهات از سرما يخ بزند آن موقع ميفهمی زمستان قشنگ نيست.

روز ها همين طوری ميرن و ميآن بدون اينکه يکی از اونها مال من باشه.

بخدا خيلی سخته توی زندگيت يک روز خوش نداشته باشی. خيلی سخته هر روز که از خواب بيدار ميشی نگران باشی و دلشوره داشته باشی. خيلی سخته زنده باشی ولی زندگی نکنی.خيلی سخته باشی ولی خودت هم ندانی دوست داری باشی يا نه؟خيلی سخته هر روز فقط بشنوی خداحافظ ، خداحافظ ، خداحافظ. خيلی سخته يک عالمه حرف داشته باشی ولی زبان گفتنشون را نداشته باشی. خيلی سخته اين همه خاطره را ببوسی بذاری کنار بعد هم همه را يکجا فراموش کنی. خلی سخته بغض و گريه داشته باشی ولی نخواهی کسی بفهمی. خيلی سخته بخواهی با آب خوردن بغضت و قورت بدی و بکشی ولی يک دفعه اشکت جاری بشود. خيلی سخته مجبور باشی سخت ترين ها را تحمل کنی و بعد هم مجبور باشی فکر کنی يه روز همه چيز درست ميشود. خيلی سخته به خاطر کسی که همه زندگيت است از خودت از زندگيت از همه چيزت مجبور باشی بگذری. خيلی سخته از کسی که همه آرزوت است دور باشی و بدانی بهش رسيدن يک سراب است ولی به روی خودت نياری.

حالا با اين همه سختی هايی که تحمل کردنشان کار من نيست يکی پيدا ميشه ميگه اين سختی کشيدن ها برای اينه که يه اتفاق خوب در انتظارت است.

يکی پيدا ميشه که ميگه برای به دست آوردن چيز خوب بايد خيلی سختی بکشی.

يکی پيدا ميشه که ميگه اين همه سختی ارزش دارد.

يکی پيدا ميشه که ميگه يک روز به اين روز هات ميخندی.

يکی پيدا ميشه که ميگه تحمل کن مگه نميگی عاشقی. همه عشق به رنج کشيدنش است

ولی يکی نيست بگه با چه قدرتی؟ چه جوری؟ به چه اميدی؟

اميدوارم بهار زندگيتون هميشه سبز سبز سبز باشه

چی ميشد اگر آدم ديگه هيچ آرزويی نداشت؟ اگر همه چيز داشت و ديگه هيچی نميخواست؟

چی ميشد اگر گاهی حتی خدا هم وقت استراحت کردن داشت؟ چی ميشد اگر ستاره ها بيشتر حوصله درخشيدن داشتند؟

چی ميشد اگر ماهيها سيراب ميشدند و ديگه اينقدر تشنه آب نبودند؟

چی ميشد اگر تو يک چشم به هم زدن همه چيز عوض ميشد، آنجوری که من ميخواهم آنجوری که تو ميخواهی؟

چی ميشد آدم وقت زياد ميآورد!وقت واسه زندگی کردن،واسه عاشق شدن و عاشق ماندن، واسه دوست داشتن و مهربان بودن.چی ميشد اگه توی يک چشم به هم زدن به آخر قصه نميرسيديم؟

چی ميشد اگر دنيا واقعاً بزرگ بود؟

چی ميشد اگر آسمان اينقدر دور نبود که با هيچ نردبانی نشه به ستاره خودمان برسيم؟کاش اينقدر آسمان نزديک بود که با يک دست دراز کردن ميشد ستاره ها را قلقلک داد، آنوقت همه آسمان يکجا ميخنديديد.

فکرش را بکن! اگر جادوگر بد قصه ها برای هميشه ميمرد و آخر کتاب زندگی ما هم مثل همه قصه با جمله (( همه با خوبی و خوشی کنار هم زندگی کردند)) تمام ميشد!

فکرش را بکن چی ميشد اگر آدم کوتوله چاق قصه ها بالاخره از لابلای کتابهای قديمی و خاک خورده، از توی ورق های زرد و نارنجی بيرون ميآمد بيرون و به هر کدام از ما فرصت سه تا آرزو کردن ميداد. آنوقت چه آرزويی ميکردی؟ چی ميخواستی؟

کاش اينقدر برای رسيدن به آرزوهامون کاشکی ها را حرام نميکرديم.

منو ميفهمی؟ ميدانی چی ميگم؟آيا از جنس تو هستم؟ از جنس آب و خاک و نور؟ آيا به زبان تنهايی تو حرف ميزنم؟ حاضری يک بار فقط يکبار به جای من فرياد بزنی؟

کاش سکوت خودش يه فرياد بلند بود آنوقت من ديگه يک آدم ساکت نبودم. با هر بار سکوت کردن درونم را فرياد ميزدم و خالی ميشدم از اين همه سکوت و سکوت.

کاش تو ميدانستی چی ميگم؟کاش از درون من خبر داشتی! کاش ميآمدی بهم باز هم ميگفتی نترس عاشق بمان

من ديگه هميشه ميترسم، از عشق و عشق و عشق ميترسم.

تو گفتی عاشق باش دنيا مال عاشق هاست! عاشق شدم ولی همه دنيا رو از دست دادم.

گفتی مهم نيست عاشق بمان آسمان مال عاشق هاست! به آسمان نگاه کردم، چندتا پرنده توی آسمان من بودند که هيچوقت حاضر نشدند آسمان را به خاطر من ترک کنند.آنها خيلی عاشق آسمان بودند.

گفتی نگران نباش دريا مال تو ولی عاشق باش. دريا پر از ماهی بود که عاشق دريا بودند و بدون آن ميمردند.

گفتی مهم نيست نگران نباش.....

گفتم سکوت سهم عاشقهاست. حالا از وقتی يادم ميآد سکوت کردم. سکوتی بزرگتر از عشق ماهی به آب، بزرگتر از عشق پرنده به پرواز.

ميگن کيفيت عشق به نرسيدنش است. ولی عشق ما دارد کم کم سرشار از کيفيت ميشود و اين آن چيزی نبود که ما ميخواستيم.

رسيدن ما هم بهم دارد ميشود يک آرزو که براورده کردنش هم کار هيچ غول و چراغ جادويی نيست! اين هم آن چيزی نبود که ميخواستيم!

برای همه اين نخواستنها هيچ بهانه اي وجود نداشت جز زمين و آسمان همان متهم های هميشگی دنيا!

حالا ديگر متهم کردن زمين و آسمان هم دردی دوا نميکند. اينبار گفتيم کتاب سرنوشت ما را يا بد خط نوشتند يا از سر اجبار!

 ولی اين هم بهانه خوبی نبود.....